pikit mata

Sa pag hati ng gabi, sa kabilang dako ng tagong buwan

Sa g’ayon bumubuhaghag ang liwanag ng kristalang sinag ng luha

Noon, bumabaha ang pag-ibig na kumakawala’t nagwawala

Nawawala ang sangkasarilinan sa bigkis ng tadahanang manhid

Ano p’ang silbi ng mga palamuting tala kung sila’y tatalima’t

Maghahayag ng pabugso-bugsong kislap kapag ang haring araw ay

Pumanaog na mula sa kaharian ng mga ulan at mapagkubling hamog at ulap

Saan ang kapararakan hantungang landas ng kaluluwang lagalag

Anong kahinatnan ng nanginginig sa basang ilado na kalamnan.

‘Sang handog na nakangising pag-aaruga, pangungulila’t pang-aasam

Sa na ngayo’y nagmimistulang lang na ‘sang pagaala-alang gunita

Ikalawa ng Pebrero Dos Mil Otso Anyo

Mahahagkan pa ba ng iyong mga mata ang pait ng mugto kong

Dilang ubod talim na sadyang kalalimang sa talas at tabas

Magtatampisaw ba ang iyong mga paa sa lalim ng kaalatan

Ng dagat-dagatan at talampas kong’ luha, sa kanilang agos at baha

San lumiko ang batis ng iyong ngiti at pagbati

bakit ni wala nang ‘sa man lang gapatak na halakhak

Kanino na ngayon manunuluyan ang puso kong

nagsisinungaling at mapagtago

para sa kahapon

para sa bukang liwayway bukas

ily

vicente katipunan sanchez

martsa marso

huling patak ng luha – ‘sang kaunaunahan

Huling Patak ng Luha – ‘Sang Kaunaunahan
pagpikit sa karimlang dilim pumatak ang huling luha
perlas na parihaba, mistulang sundang ng sinagtala
gumuhit, umukit, humiwa pagitna sa bahag ng hari
pailanlang, bumulusok, ‘sang santelmong nagkunyari
pagsabog ng buto, suntok ng Diyos sa mukha ng lupa
dumagundong pakulintang, kuliling ng kristal na tanikala
palangit tumilansik, pabulwak, ‘sang bulkang liwanag
san’libong tala nagmula lang sa ‘sang patak na luha

para sa mga lagalag na pumalupang mga anghel
noel, amiel, gabriel, ysmael at raziel
Mula kay azriel, ang kaluluwang alipin ng kalansay at bungo


*ang salitang pumalupa ay nangangahulugang bumabang kusa at hindi nalaglag o nahulog

Enero 16, 2007


to the man who touched the orb
the silver sphere that spinneth a thousand lights
the man whose back I held while
he stretched for the revolving rotating core
of the seven elliptical heavens
to the man whom I laid my eyes on in the dark
the dark where we came back to
with his captured single ray of light
to the unsimple simple man now made into immortal light


to you
for you
and for you my angel of light
for my here and now

17th of January of the year 2007 of my here and now

no metro uno

pigil ang bulong ng mga dahon
sa pagihip ng mapag-arugang panahon
mga damon'g animo'y inaalon
habang pinatutulog ng ambon
bawat mga sanga't mga ibon

lihim at tagong lilim
sa tuhod ng puno'y kimkim
sa kubli ng hapong dilim

anino sa liwanag ng takipsilim

walang supling ni talulot
sa gilid ng mga ugat na baluktot
dampi ng hangin dala'y kaway na umuungot
ngitngitan sa pagitang may sinsin'at kipot

sang sanga ng kahoy na walang saplot

init unti-unting pumapanaw
pag higa ng haring araw
wala nang pawis ngunit wala pang ginaw

sinagtala'y singkit pa't mapanglaw

inaabot na langit isang lutang na higaan
pagakyat ng buwan paglalayag na dahangdahan
may indak na mistulang idinuduyan

sayaw ng ulilang kawayan


no metro uno : ang dalamhating paglalahad ng nagtatagong puso
vicente katipunan

ang kwento ng pagnanasa ng amihan sa kawayan
isang nagkukunyaring alegorya at nagbalatkayong kalaswaan